Leczenie skoliozy
Pierwszorzędna profilaktyka wykrzywienia kręgosłupa: patologiczna postawa, skolioza, wykrzywienie klatki piersiowej, choroba Shermana-Mau.
Powody, klasyfikacja wykrzywienia kręgosłupa.
Powodów przyczyny wyniknięcia deformacji skoliotycznej jest wiele i z czasem staje ich coraz więcej, odpowiednio proponowanych metod powstaje także więcej, lecz część z nich nie cierpi żadnej krytyki, a w niektórych wypadkach są one nie tylko nie skutecznymi, wręcz nawet niebezpiecznymi dla zdrowia.
Skolioza (scoliosis; greckie. skoliosis wykrzywienie) – to jest zachorowanie aparatu ruchowego, charakteryzujące się wykrzywieniem kręgosłupa do frontalnej (bocznej) płaszczyzny ze skrętem kręgosłupa wokół własnej osi, prowadzące do naruszenia funkcji klatki piersiowej oraz defektu kosmetycznego.
Kręgosłup, jeżeli patrzyć na niego od strony tylnej, powinien być wyprostowany. U niektórych jednak przyjmuje on formę podobną na kształt litery S, tak zwaną formę skoliozy. W wypadkach nieskomplikowanych to nie prowadzi do komplikacji. Podczas znacznego wykrzywienia kręgosłupa, kiedy on wykręca się wokół własnej osi, czasami powstają bóle, a jego zdolność do normalnego funkcjowania zmniejsza się. Z punktu widzenia biomechaniki, proces formacji deformacji skaliotycznej, to wynik wspólnego działania faktorów naruszających wertykalne usytuowanie kręgosłupa i reakcji przysposabiających ukierunkowanych na zachowanie postawy wertykalnej. Z tego powodu leczenie skoliozy w podobnych wypadkach jest obowiązkowym.
Terminem „skolioza” jest boczne wykrzywienie kręgosłupa. Przy czym ten termin używany jest, jak w odniesieniu wygięć funkcjonalnych kręgosłupa w płaszczyźnie frontalnej („skolioza funkcjonalna”, „postawa skoliotyczna”, „skoliza antalgiczna”), tak i w odniesieniu do rozwiniętych zachorowań, prowadzących do skomplikowanej, czasami do ciężkiej deformacji kręgosłupa („choroba skoliotyczna”, „skolioza strukturalna”).
Skolioza w porównaniu do funkcjonalnego wykrzywienia kręgosłupa frontalnej postawy, charakteryzuje się w procesie rozwijania się klinową oraz torsionową deformacją kręgosłupa oraz deformacją klatki piersiowej.
Skolioza strukturalna rozwija się podczas niektórych zachorowaniach metabolicznych, prowadzących do funkcjonalnej niezdolności struktur tkanki łącznej – syndrom Marfana, syndrom Elersa-Danlosa, gomocystynuria, krzywicy. Podczas tych zachorowań deformacja skoliotyczna występuje w postaci jednego z symptomów, przy czym nie głównego.
Skoliozą statyczną nazywa się skolioza strukturalna, pierwszorzędną przyczyną której jest występowanie faktora statycznie – asymetrycznego obciążenia na kręgosłup, uwarunkowanej urodzoną lub nabytą symetrycznością ciała (np. symetryczność kończyn dolnych, patologia stawu biodrowego lub wrodzonego wykrzywienia szyi). Podczas skoliozy statycznej, temp rozwijania się i stopień deformacji zależy od korelacji wyznaczonej faktorem statycznym i faktorem funkcjonalnej niedostateczności struktur dotrzymujących pionową postawę kręgosłupa. W dobrym funkcjonalnym stanie aparatu mięśniowego, a także dysków międzykręgowych, wykrzywienie kręgosłupa może długo pozostawać funkcjonalnym lub w ogóle nie dopuszczać do rozwijania się skoliozy. Do tej pory, dopóki jądro pulpozne międzykręgowego dysku utrzymuje położenie centralne, przekazywane na dysk ciśnienie ciężaru ciała przekazuje się równomiernie na całą płaszczyznę oporową niżej znajdującego się kręgu, nie wywołując postępu klinowo-torsionnej deformacji. Jeżeli podczas istnienia nieznacznie określonego faktora statycznego kompensacyjne mechanizmy są słabe lub istnieje funkcjonalna niższość tkanki łącznej, faktor skoliotyczny formuje się i uwarunkowuje deformację progresywną. Przez funkcjonalną niezdolność mięśni duża część obciążenia nakłada się na wiązadła. Dostateczny stopień natężenia na wiązadła wynika z powodu znacznego zwiększenia kąta wykrzywionego kręgosłupa, prowadzącego do nasilenia ciężarowego na dyski międzykręgowe powodującego tym zmieszczenie jądra pulpoznego i formowania w taki sposób skoliozy. Kompensacja statyczna asymetrii ciała może wynikać z powodu znacznego wykrzywienia kręgosłupa. Przy tym dyski międzykręgowe są poddane wysokiemu obciążeniu, które doprowadza do formowania się skoliozy nawet podczas nieobecności zmian dysplastycznych, słabości mięśni i fizycznej słabości tkanki łącznej.
Podczas skoliozy, wyodrębniającej się w oddzielną formę nozologiczną, wykrzywienie kręgosłupa jest głównym symptomem. Terminem „skoliotyczna choroba” łączą wrodzoną, dysplastyczną oraz ideopatyczną skoliozę (tzn. skoliozę niewyjaśnionego pochodzenia). Skolioza wrodzona uwarunkowana jest ciężkim zniekształceniem rozwoju szkieletu, takimi jak dodatkowe, boczne, wcinające się kręgi.. Podczas wrodzonej skoliozy forma wykrzywienie znajduje się w prostej zależności od lokalizacji oraz charakteru anomalii.
Przyczyny rozwoju skoliozy dysplastycznej – dysplazja międzykręgowego dysku, wyrażająca się w ekscentrycznym układzie jądra pólpoznego. Podczas dysplastycznej skoliozy często są wykrywane takie anomalie kostne, jak niezrośnięcie kręgowych dug, naruszenie tropizmu odrostów stawowych, lumbalizacja S – I, sakralizacja L – V, świadczące o istnieniu „syndromu dysplatycznego”. Podczas tak zwanego współczesnymi środkami badawczymi nie udaje się wyjaśnić przyczyny rozwoju wykrzywienia kręgosłupa.
W wieku młodzieńczym wynika czasami inna, bardziej niebezpieczna forma kręgowego wykrzywienia, przyczyna jakiej nie jest znana. Tu idzie mowa o chorobie Chermanna-Mau. Zachorowanie wynika w rezultacie nierówności płaszczyzn ciał dotkniętych kręgów klatki piersiowej, rzadziej górnych kręgów pasowych. Dotknięte kręgi odstają w rozwoju wysokości, tu właśnie formuje się kifoz – później ciękość dysków międzykręgowych. Deformacja w tym wypadku bywa bardzo mocna, odczuwane są bóle i poczucie „sztywności” w kręgowej płaszczyźnie, szybkie zmęczenie. Dla nastolatków, o których idzie mowa, wykrzywienie niesie ze sobą również traumy psychiczne. Mechanizm rozwoju deformacji podczas zachorowania Chermanna-Mau jest przedstawiony następująco:
- Zaistniała po raz pierwszy patologiczne kifotyczne zniekształcenie w dziale klatki piersiowej kręgosłupa powoduje do zmieszczenia centrum ciężaru ciała do przodu. W odpowiedź na kompensację tego stanu patologicznego odbywa się przemieszczenie całego tułowia z powrotem za rachunek skrętu miednicy w stawach miedniczno-biodrowych, ponieważ ten kompensujący mechanizm jest najbardziej efektywnym.
- Ponownie wynikająca sytuacja biomechaniczna powoduje przemiany w płaszczyźnie pasowej kręgosłupa, która będąc mniej sztywną, jak oddział klatki piersiowej, pod wpływem nasilających się obciążeń zginania się przez zwiększenie dzwigni natężenia kontynuuje wyginanie się, co doprowadza do postępowego nasilenia lordozy pasowej. Kontynuacja nasilenia lordozy doprowadza do utraty pionowej postawy tułowia. Dla zapobiegania wyniknięcia takiej sytuacji w miarę nasilenia pasowej lordozy dzieje się stopniowy powrót miednicy do właściwego miejsca położenia.
- Powstała patologiczno – biomechaniczna sytuacja równowagi systemu nie wyłącza postępu kifozy klatki piersiowej i lordozy pasowej. Dołączone do procesu kompensacji mięśnie tułowia fiksują postawę miednicy i tym włączają mechanizm kompensacji. W tej chwili kontynuujące się nasilanie kifozy klatki piersiowej może być kompensowane za rachunek zgięć w stawach kolanowych oraz miedniczno-biodrowych, przez to że fizjologiczna możliwość przekształcenia pasowo-poruszających się segmentów jest niemożliwa. Zgięcie stawów kolanowych i pasowo-biodrowych najbardziej wpływa na zmianę postawy działu klatki piersiowej kręgosłupa, co ujawnia się w zmianie postawy poruszania się.
- Formuje się typowa postawa chorego, która pozwala na utrzymanie tułowia w pozycji pionowej, lecz nie zapobiega ona wolnemu postępowi kifozy klatki piersiowej, który z czasem i w miarę postępowania przebudowy kręgów staje się rygidnym.
- Powstała inklinacja w istnych stawach działu pasowego kręgosłupa prowadzi do powstania bólowego syndromu, a deformacja narastająca – do wyniknięcia symptomów neurologicznych konfliktu rdzenia kręgowego oraz kanału kręgowego.
Leczenie wykrzywienia kręgosłupa oraz leczenie skoliozy.
Leczenie skoliozy przebiega przez trzy powiązane ze sobą etapy: mobilizacja wykrzywionego działu kręgosłupa, korekcja deformacji i stabilizacja kręgosłupa w otrzymanej przez korekcję pozycji. Dla korekcji deformacji kręgosłupa bardzo efektywnym jest metoda manualnej terapii. Zachowaniu otrzymanej korekcji z ich pomocą można przyczynić się tylko pośrednio, przez formowanie nowego statyczno-dynamicznego stereotypu, adaptowanego do wnoszonych w formę kręgosłupa przemian. Przemiana statycznie-dynamicznego stereotypu odbywa się drogą ukierunkowanego oddziaływania na wyżej – oraz niżej położone w odniesieniu do podstawowego wykrzywienia członki aparatu ruchowego, a także regulowanie odniesienia tonusa powiązanych grup mięśniowych, przyjmując udział w formowaniu postawy. Jednak pierwszorzędnym i najbardziej trudnym zadaniem, rozwiązanie którego decyduje o sukcesie leczenia skoliozy, jest nie mobilizacja i korekcja wykrzywienia, lecz stabilizacja kręgosłupa w prawidłowej postawie. Korekcja deformacji, nie dopełniona działaniem, zapewniająca stabilizację kręgosłupa, jest nie efektywną. Konserwatywne metody leczenia skoliozy nie mogą nadać bezpośredniego wpływu na przemiany strukturalne zmiany kręgosłupa. Dla tego bezsensownymi są „mechaniczne” próby wyprostowania kręgosłupa, powstałe przez przebudowę strukturalną kręgów oraz dysków międzykręgowych. Sens konserwatywnego leczenia istnieje w korekcji wykrzywienia kręgosłupa za rachunek zmniejszenia komponentu funkcjonalnego wykrzywienia i stabilizacji otrzymanej korekcji przez polepszenie stanu funkcjonalnego mięśniowo-wiązadłowego aparatu czy za pomocą gorsetowania.
Znacznie wzmocnić Państwa mięśniowo-wiązadłowy aparat pomoże program, opracowany specjalistami „Kliniki zdrowia”. Program zawiera:
 |
INTELECT® Advanced Color - Współczesny system fizjoterapeutyczny dla maksymalnej efektywności klinicznej oraz polepszenia jakości obsługi pacjętów.
|
 |
Terapię rezonansowo-mikrofalową biologicznie aktywnych punktów, każdy z których ma, jak odrębne oddziaływanie na organizm, tak i ogólnowzmacniające oddziaływanie.
|
 |
Wibracyjne wyciąganie kręgosłupa, przy pomocy którego dochodzi do relaksacji głębokich wiązadł oraz mięśni plecy.
|
 |
Wymienianie ebonitowego, bezpowietrznego oraz wibracyjnego masażu, dzięki któremu osiąga się rozluźnienie mięśni plecy, zdejmuje się napięcie, obrzęk, syndrom bólowy.
|
 |
Terapia laserowa czerwonego oraz infraczerwonego spektrów pozwala na lokalne oddziaływanie miejsca bólu, eliminuje obrzęki, natężenie mięśni oraz uczucie bólu.
|
 |
Lecznicza gimnastyka przeprowadza się z wykorzystaniem terapii jogi, kalannetyki pilatesa.
|
 |
Czi-terapia dzięki efektowi relaksacyjnemu zdejmuje blokadę segmentów kręgowych i polepsza mikrocyrkulacji krwi.
|
 |
Po ukończeniu każdego leczniczego programu omawia się plan następnego profilaktycznego leczenia skoliozy i formuje się
indywidualny program rehabilitacyjny.
Obowiązkowo omawiają się terminy wizyt kontrolnych między kuracjami leczniczymi, co daje możliwość adekwatnej oceny jakości leczenia i wyznaczyć korekcję następnej rehabilitacji.
|
|
METODY
Zwracajcie się do nas. Mówimy po polsku.
